نرمند کاریکاتوریست

یک کارتونیست‌می‌گوید خانه‌ی کاریکاتور و شیوه‌ای که این نهاد به کار می‌گیرد، برای هنر کاریکاتور ایران مضر است، چون کارتونیست‌ها را از رسالت اصلی‌شان که نقد کاستی‌ها و مسؤولان است، دور می‌کند.
 هادی حیدری  در پاسخ به این سوال که چرا کاریکاتوریست‌ها انجمن صنفی ندارند، اظهار کرد: تشکیل انجمن صنفی نیازمند تیمی است که عزم تشکیل انجمن را داشته باشند و موانع حقوقی و اداری جلو پایش را نگیرد.

او افزود: البته عده‌ای هستند که بخشی از نهادهای دولتی و نیمه دولتی مربوط به این صنف دستشان بوده و هست و راه افتادن انجمن صنفی دکانشان را تخته می‌کند، بنابراین انگیزه‌ای برای راه‌اندازی این انجمن نداشته و در صورت فعالیت دیگران نیز سنگ‌اندازی کرده‌اند.

این هنرمند کاریکاتوریست بیان کرد: یکی از نقاط ضعف در کاریکاتور ایران وجود خانه کاریکاتور است. ریاست خانه کاریکاتور 13 سال است که در دست یک نفر است و او نیز حاضر نیست به کسی پاسخ‌گو باشد.

او ادامه داد: خانه‌ی کاریکاتور ایران وابسته به سازمان فرهنگی و هنری شهرداری است. در همین سازمان مسؤولان مختلف و حتی شهردار عوض شده است ولی ریاست خانه کاریکاتور تغییر نکرده است، چون پشتوانه‌های خاصی دارد و خانه‌ی کاریکاتور محفلی برای افراد خاص شده است که به واسطه‌ی مسؤ‌ولیت‌هایی که دارند بسیاری از پروژه‌های داوری و... به آن‌ها محول می‌شود، در حالی که ما در ایران دایره‌ی بزرگتری از کاریکاتوریست‌ها را داریم که هیچ مسؤولیتی به آن‌ها واگذار نمی‌شود.

او بیان کرد: بعد از سال 1388، 157 کارتونیست‌در اعتراض به اتفاقاتی که افتاده بود، اعلام کردند که دوسالانه‌ی کاریکاتور را به احترام کارتونیست‌های معترض حدود دو ماه عقب بیاندازیم ولی با توجه به اینکه دبیرخانه‌ی دوسالانه‌ی کاریکاتور در اختیار خانه‌ی کاریکاتور بود، این اتفاق نیفتاد. لازم به ذکر است، علاوه بر اینکه خانه‌ی کاریکاتور سه دوره دبیرخانه‌ی دوسالانه کاریکاتور بوده است، 6 دوره از این مسابقه نیز با دبیری ریاست خانه کاریکاتور برگزار شده است. طبیعی است که با چنین وضعیتی اگر صنف یا انجمن صنفی هم به‌وجود بیاید، معلوم نیست که موجود امکانات بدون حساب و کتاب در اختیار انجمن بگیرد.

او همچنین اظهار کرد: یکی دیگر از مضرات خانه‌ی کاریکاتور این است که کارتون را از هویت خود خالی کرده است و آن را که یک هنر انتقادی است و محل ارایه آن در مطبوعات است، به یک هنر تزیینی تبدیل کرده که جایش به روی دیوار است و این ظلم به کاریکاتور است. به این ترتیب کارتونیست‌ که دغدغه‌ی نقد کاستی‌های جامعه و مسئولان را دارد، به یک عنصر کاسب مسلک تبدیل شده که فقط چشمش به جوایز و مدال‌های رنگارنگ جشنواره‌ها است و دیگر به رسالتش فکر نمی‌کند.

این کارتونیست‌همچنین بیان کرد: از سوی دیگر، خانه‌ی کاریکاتور به واسطه‌ی پشتوانه مالی که دارد به بعضی از کارتونیست‌ها می‌رسد، آن‌ها را در جشنواره‌های مختلف به عنوان داور معرفی می‌کند و از لحاظ مالی ساپورت می‌کند و اگر کارتونیست‌های مستقل هم بخواهند این قضیه را نقد کنند، با آن‌ها برخورد می‌شود. بنابراین بسیاری از ما می‌ترسیم که ساز مخالف بزنیم، چون ممکن است از طرف بخشی که قدرت و ثروت به دست دارد، بایکوت شویم.

او همچنین بیان کرد: در بسیاری از مواقع کارتونیست‌های پیشکسوت در پاسخ به دغدغه‌های ما درباره مشکلاتی که خانه کاریکاتور ایجاد کرده است، می‌گویند ما حرف شما را باور داریم ولی می‌ترسیم اگر حرفی بزنیم مشکلاتی از قبیل چاپ نشدن کتاب‌هایمان، از بین رفتن امکان برای شرکت در نمایشگاه و... پیدا کنیم.

او در پاسخ به این سوال که چقدر شرایط کارتونیست‌ها را در دولت روحانی مطلوب‌تر از دولت قبل قلمداد می‌کند، بیان کرد: دولت فقط یکی از بخش‌های نظارتی است. می‌گوییم دولت تغییر کرده و ممکن است در شرایط جدید فشاری به کارتونیست‌ها وارد نشود ولی آیا همه ساختار محدود کننده دولت است؟


گرد آوری :  گروه  فرهنگ و هنر سیمرغ
www.seemorgh.com/culture
منبع:isna.ir


  مطالب پیشنهادی:
جنجال مهاجم بردپیت بر فرش قرمز
معرفی کتاب های مورد علاقه ی هالیوودی ها+ تصاویر
آرزوی آزاده نامداری در «جزیره هنگام»
شجریان عزادار شد + تصاویر
درگذشت یک هنرمند قدیمی

منبع : seemorgh.com