دوباره روسیه و دوباره خنجرزدن این کشور به ایران، این بار انتقادهای مسئولان ما را در برداشته است. روزنامه وال استریت ژورنال درگزارشی نوشت که حسین کاظم پور اردبیلی از عربستان و روسیه به دلیل افزایش تولید نفت انتقاد و اعلام کرد:« این کشورها توافق جهانی کاهش تولید نفت را نقض و به تلاش های آمریکا برای وضع تحریم ضد ایران، کمک می کنند». وی همچنین به روسیه هشدار داد که افزایش تولید این کشور، اتحاد بلند مدت میان تولیدکنندگان نفت را به خطر می اندازد.

 

نماینده ایران در هیات عامل سازمان کشورهای صادرکننده نفت (اوپک) گفت:«روسیه، عربستان و دیگران تولید نفت خود را یک میلیون بشکه در روز افزایش می دهند تا صادرات نفت ایران را تحت تاثیر قرار دهند؛ آن ها دست حمایت خود را به سوی دونالد ترامپ دراز می کنند و این رویکردی بسیار خصمانه در برابر ماست». کاظم پور اردبیلی اعلام کرد:«انتقادهای او از روسیه، تنها به مسائل اوپک مربوط می شود و روابط گسترده تر میان روسیه و ایران را شامل نمی شود».

 

نماینده ایران در هیات عامل اوپک تصریح کرد:«الکساندر نواک، وزیر انرژی روسیه، در یک کنفرانس تلفنی مربوط به کمیته فنی مشترک وزارتی نظارت بر توافق کاهش عرضه نفت اوپک و غیر اوپک، اعلام کرده است که مسکو قصد دارد تولید روزانه نفت خود را ۱۷۰ هزار بشکه افزایش دهد. امارات نیز در کنفرانس تلفنی یاد شده اعلام کرد که تولید روزانه خود را ۱۶۰ هزار بشکه افزایش می دهد؛ همچنین کویت تولید روزانه خود را ۸۵ هزار بشکه افزایش می دهد. کاظم پور اردبیلی یادآور شد که روسیه اختیار فرا رفتن از تعهد تولید خود را ندارد و عربستان نیز اجازه ندارد این افزایش را تجویز کند». وی افزود:« اعضای کمیته فنی مشترک وزارتی نظارت بر توافق کاهش عرضه نفت اوپک و غیر اوپک، کیک را میان خود تقسیم کردند، اما این اجازه را نداشتند».

 

نماینده ایران در هیات عامل اعلام کرد:« هر تصمیم لازم درباره تولید انفرادی اعضای اوپک، در صد و هفتاد و چهارمین نشست وزارتی اوپک در وین گرفته شده است». این نیز نمونه ای دیگر از سیاست های خطرناک کرملین علیه ایران است که گویی برخی از روسوفیل ها در کشورمان نمی خواهند با حقیقت روبه رو شوند و قبول کنند که آن ها منافع خود را به هیچ روابطی ترجیح نمی دهند و هرگاه قرار باشد کشور یا فردی برای رسیدن روس ها به منافع شان قربانی شود، این اقدام را در دستور کار قرار می دهند و به نوعی عمل می کنند که پیروز میدان باشند.

 

ناچاری همگرایی با روسیه

البته برخی معتقد هستند که باید روسیه را در آب نمک نگهداریم و با توجه به روابطی که کشورمان در سطح جهان دارد، نباید آن ها را نیز از دست داد. نگاهی که چندان با منافع ملی و اقتدار هم خوانی ندارد. در همین راستا چندی پیش روزنامه شرق نیز در مطلبی با تبیین روابط ایران و روسیه نوشته بود نباید انتظار حداکثری از روس ها داشت زیرا برآورده نشدن انتظارات حداکثری می تواند مانع از تحقق انتظارات حداقلی بشود. در واقع به همان اندازه که نگاه خوش بینانه به قدرت های بزرگ می تواند خطرناک باشد، نگاه بدبینانه نیز قدرت مانور دستگاه سیاست خارجی را سلب می کند.

 

ما باید واقعیت روسیه را آن گونه که هست بپذیریم با تمامی خدمت ها و خیانت ها. القای ترس از خیانتکاری روس ها یا هر بازیگر دیگری به همان اندازه که می تواند هشدارآمیز باشد به همان اندازه هم می تواند حق انتخاب های محدود را محدودتر کند. چرا باید تلاش کرد تا دوستان نصفه و نیمه و حتی موقتی را به دشمن تبدیل کرد؟ بازتولید و بزرگنمایی بدگمانی نسبت به روسیه در شرایطی که برای جمهوری اسلامی ایران حق انتخاب های محدودی وجود دارد جز بستن مسیرهای تنگ موجود چه اثر مثبتی دارد؟ این مساله البته به معنای آن نیست که ما حق نداریم هیچگونه انتظاری از روس ها داشته باشیم.

 

هر میزان از همکاری و همراهی توقعات و انتظاراتی را برای هر دو طرف ایجاد می کند، اما این انتظارات نباید ما را از واقع بینی دور کرده یا در فضایی از بیم و امید قرار دهد. اگر کسی انتظار داشته که روسیه در سوریه به پشتوانه ای برای جبهه مقاومت علیه رژیم صهیونیستی تبدیل شود با سیاست خارجی روسیه آشنایی کافی ندارد. حتی پیش از آنکه گزارش های ضد و نقیضی از توافقات پشت پرده روس ها با برخی کشورها مطرح بشود، یا مصاحبه ها و سخنان شبهه برانگیزی از سوی برخی مقام های روس در مورد ضرورت خروج ایران از سوریه انتشار پیدا کند،

 

کسانی که با دقت بیشتری مسائل منطقه ای و بین المللی را رصد می کردند به این موضوع توجه داشتند که در شرایط جدید منطقه ای ممکن است تفاوت ها و ناهمخوانی هایی میان مواضع و منافع دو موتلف اصلی در بحران سوریه، یعنی جمهوری اسلامی ایران و فدراسیون روسیه بروز کند. ائتلاف ها در صحنه بین المللی اغلب به دلیل وجود اهداف مشترک در مقابله با یک تهدید یا کسب یک منفعت خاص ایجاد می شوند و به همین دلیل با از بین رفتن یا تغییر ماهیت تهدید یا نفع مشترک، ممکن است کم رنگ شده یا از بین بروند.

 

بنا بر این، مساله عجیب و غیرمنتظره ای نیست که اگر پس از مهار نسبی خطر داعش و تثبیت نسبی دولت اسد تفاوت دیدگاه هایی میان ایران و روسیه در مورد آینده سیاسی سوریه و ساختار امنیتی منطقه بروز کند. ایران و روسیه دو قدرت مستقل هستند که هرکدام بر اساس اهداف و منافع خود به بحران سوریه وارد شدند و هر کدام بر اساس اهداف و منافع خود ممکن است در آینده سیاست ها و طرح های متفاوتی را در این موضوع دنبال کنند. هنر سیاست گذار یا استراتژیست این است که متناسب با هر موقعیت، سیاست یا استراتژی لازم را طراحی و دنبال کند، نه آنکه با پیش فرض های کلیشه ای- چه خوشبینانه و چه بدبینانه- رویکردی احساسی و عاطفی به مسائل داشته باشد.

 

ghano​ondaily.‎​ir
.

منبع : sarpoosh.com