آکاایران: درنگی بر تظاهرات جنبش روشنایی

آکاایران: یک
در تظاهرات بیست وهفتم ثور 1395 در نخستین تظاهرات جنبش روشنایی گارنیزیون کابل به جنبش روشنایی از وجود تهدید امنیتی هشدار جدی داد و نام حدود 15 نفر از تصمیم گیرندگان موثر جنبش مانند کریم خلیلی، عزیز رویش، جواد سلطانی، احمد بهزاد و... را بعنوان مسوولان هر گونه رخداد تروریستی احتمالی اعلام کرد اما همه ی عدالتخواهان یک صدا آماده ی پذیرش هر گونه خطر بودند و هشدار پلیس کابل را نادیده گرفتند و آن را توطیه حکومت برای جلوگیری از "حضور قدرتمند مردم در خیابان" دانستند.

دو
به گزارش آکاایران: در تظاهرات دوم اسد 1395 جنبش روشنایی ده مسیر برای تظاهرات اعلام کرده بود اما گارنیزیون کابل از جنبش خواسته بود که ده مسیر را به یک مسیر تقلیل دهند تا پلیس بتواند از امنیت تظاهرات جنبش را تامین کند.

سه
آقایان خلیلی، مدبر، سعادتی، شفق و... چشم امید به مذاکرات دولت داشتند، خواهان به تعویق انداختن تظاهرات بودند اما بخش دیگر جنبش مذاکرات دولت را وقت تلف کردن می دانستند و بر استفاده از قدرت مردم در خیابان بگونه ی نامحدود تاکید داشتند. تلویزیون نگاه تا ساعت 11-12 شب مکرر اعلام می کرد آقایان خلیلی و... به تظاهرات نمی آیند اما تظاهرات لغو نشده است. سعادتی و محمد حیدری نیز شب دوم اسد 95 در رسانه ها می گفتند ما نمی آییم اما از لغو تظاهرات حرفی نمی زنیم می دانستند که مردم به صحنه آمده بازنخواهد گشتند.

چهار
چرا در تظاهرات 27 ثور با وجود هشدار صریح پلیس و نام بردن افراد خاص بعنوان مسوول آن تظاهرات مورد پرسش و نکوهش قرار نگرفت؟ اما تظارات دوم اسد که پلیس عهده دار تامین امنیت یک مسیر شده بود و تظاهرات هم در همان یک مسیر انجام شد برگزار کنندگان تظاهرات متهم به قربانی کردن یک نسل نخبه می شوند؟ فرهنگ محکومیت قربانی به دهمزنگ ایستاد نمی شود، فردا مقاومت غرب کابل را هم زیر سوال خواهند برد مقاومت در برابر نسل کشی طالبان و عبدالرحمان را نیز. خردمندانه است که در جو احساسات همه عقبه های مبارزاتی خود را ویران نکنیم.

پنج
از یاد نبریم که شهیدان سرافراز عدالتخواه و زخمداران ستم و نسل نخبه تظاهرات دوم اسد آگاهتر از هر کس دیگری بودند که به اشاره ی ابروی کسی جانش را در خطر نیاندازند اگر این نسل به گوشه ی ابروی کسی در میدان مرگ می رقصیدند به خواست محقق، خلیلی، مدبر، شفق و... می رقصیدند که هم کش وفش داشتند و هم ستاره و بوریا!

شش
این نسل فرهیخته و آگاه به هدف بزرگ انسانی، عدالت و برابری باور داشتند و برای تحقق آرمان کلان انسانی آمده بودند. این نسل فرزانگی و امیدبه تغییر بنیادین را به میدان تجربه کشور آورده بودند، مدل نو در عرصه ی تعامل قدرت و سیاست خلق کرده بودند. چرا با نادانی و ابلهی آرمان بزرگ انسانی را از کف شهیدان می رباییم و این نسل نخبه ی شهید را انسان های ذلیل و بی اندیشه و زبون معرفی می کنیم؟ به چه روزگار ذلتباری گرفتار آمده ایم که بجای تبیین آرمان های بلند انسانی و ملی قربانیان سرافراز عدالتخواه بیچارگی خود به پای قربانیان می نویسیم! بیایید در سالگرد کشته شدگان سرافراز دوم اسد درنگ کنیم و آرمان های بلند عدالتخواهان را به ثمن بخس نفروشیم.

هفت
در تظاهرات دوم اسد 95 هزاران انسان آگاه، دردمند و عدالت طلب آمده بودند، از حدود 300 زخمی این فاجعه و هزاران انسان داغدار بپرسیم آیا شما به اشاره ی انگشت دست چپ فلان کس آمده بودید یا به تشخیص خودتان و برای آوردن تغییر بنیادین و پایان گذاشتن به تبعیض سیستماتیک آمده بودی؟ فاقد تردید همه برای تغییر آمده بودند!

محمدی شاری

.

منبع : afghanpaper.com