آکاایران: چرا رسانه ها جنبش روشنایی را تحریم کرده اند؟

آکاایران: واقعیت این است که جنایتی که در دهمزنگ به وقوع پیوست در تاریخ بسیاری کشورها از جمله در افغانستان یا بی نظیر است و یا کم نظیر.

در این روز انسان های آگاه به کوچه ها برآمده بودند که دموکراسی و مدنیت را در عمل مشق و تمرین نمایند و صدای خود را علیه تبعیض دوامدار و سیستماتیک بلند نمایند واضح است که چنین حرکت ها به مزاق تبعیض پیشگان و تروریستان برابر نمی آید که در نتیجه اتحاد تبعیض پیشگان با تروریستان حمله بالای اعضای جنبش روشنایی صورت گرفت که فاجعه دردآور، هولناک و جنایت علیه بشریت را در قبال داشت.

به گزارش آکاایران: از همان روز اول حادثه اکثر مطلق رسانه ها و مطبوعات در ابتدا سکوت کردند، اینترنت قطع گردید و بالاخره شروع کردند به توجیه کردن این رویداد غم انگیز بجای اینکه بار ملامتی را بر گردن عاملین اصلی این قضیه بگذارند تا توانستند انگشت انتقاد را بسوی تظاهرکنندگان دراز کردند و بعد هم در طی مدت دوسال چنان سکوت اختیار نمودند که گویا اصلا جنایتی به این بزرگی رخ نداده باشد.

این امر خود نمایانگر آن است که در افغانستان اصلا چیزی به نام رسانه و مطبوعات آزاد موجود نیست و هرکدام آنها از یک منبع فکری، قومی و استخباراتی تغذیه و سمت دهی می شوند حتی سازمان های مدنی و حقوق بشری یک یاد ساده از این جنایت ضد بشری نمی کنند متاسفانه ساختار و بافت جامعه افغانستان به گونه ای است که تمام ارگان های اجتماعی بشمول رسانه ها و مطبوعات با پول هایی ایجاد می گردد که باید در راستای طرز تفکر و نقشه ی تمویل کنندگان آنها قدم و قلم بزنند در چنین وضعیتی نمی توان از رسانه ها و مطبوعات کشور امیدی دیگر داشت.

حسن علی

.

منبع : afghanpaper.com